Naskórek jest najbardziej powierzchowną warstwą skóry i stanowi pierwszą barierę lub ochronę przed inwazją obcych substancji w ciele. Główna komórka naskórka nazywa się keratynocytem. Naskórek dzieli się na pięć warstw lub warstw, warstwę germinativum (SG), warstwę spinosum (SS), warstwę granulosum (SGR), warstwę lucidum (niewidoczną na tym zdjęciu fotomikrograficznym) i warstwę rogową naskórka w który keratynocyty stopniowo migruje na powierzchnię i jest eliminowany przez proces zwany skalowaniem.

Stan naskórka decyduje o tym, jak „świeża” jest Twoja skóra, a także w jaki sposób skóra wchłania i zatrzymuje wilgoć. Plamy, pory, regularność, porfiryny i plamy UV wszystko manifestują się w naszym naskórku.

Zmarszczki powstają jednak na skutek zmian w skórze właściwej.

Skóra właściwa pełni ważne funkcje termoregulacyjne i wspiera sieć naczyń krwionośnych w celu dostarczania składników odżywczych do naskórka beznaczyniowego. Skóra właściwa jest ogólnie podzielona na dwie strefy, warstwę brodawkową i warstwę siatkową. Skóra właściwa zawiera głównie fibroblasty, które są odpowiedzialne za wydzielanie kolagenu, elastyny ​​i podstawowych substancji, które zapewniają wsparcie i elastyczność skórze. Istnieją również komórki odpornościowe zaangażowane w obronę przed obcymi najeźdźcami przechodzącymi przez naskórek.

Skóra brodawkowa (PD) zawiera sieci naczyniowe, które pełnią dwie ważne funkcje. Pierwszym z nich jest wspomaganie naskórka beznaczyniowego niezbędnymi składnikami odżywczymi, a drugim zapewnienie sieci termoregulacyjnej. Układ naczyniowy jest zorganizowany w taki sposób, że poprzez zwiększenie lub zmniejszenie przepływu krwi ciepło może zostać zatrzymane lub rozproszone. Układ naczyniowy jest zabroniony w obszarach zwanych brodawkami skórnymi (PD). Skóra właściwa brodawkowata zawiera również wolne zakończenia nerwów czuciowych i struktury zwane ciałkami Meissnera w bardzo wrażliwych obszarach.

Siatkowa warstwa skóry właściwej (RD) składa się z gęstej nieregularnej tkanki łącznej, która różni się od warstwy brodawkowatej, która składa się głównie z luźnej tkanki łącznej (zwróć uwagę na różnicę w liczbie komórek). Siatkowa warstwa skóry właściwej jest ważna dla nadania skórze ogólnej siły i elastyczności, a także dla utrzymania innych ważnych struktur pochodnych nabłonka, takich jak gruczoły i mieszki włosowe. Ta warstwa siatkowa jest naszym celem do produkcji kolagenu.

kolagen

Kolagen jest jedną z tkanek łącznych: chrząstki, kości, ścięgien, powięzi, więzadeł i naczyń krwionośnych. Charakter każdej tkanki łącznej zależy od funkcji określonych komórek, które upośledzają tę tkankę. Głównymi białkami włóknistymi są kolagen i elastyna. Głównymi niewłóknistymi składnikami są głównie złożone węglowodany: kwas hialuronowy, proteoglikany i glikoproteiny. Kolageny są klasą białek, których członkowie mają wspólne cechy chemiczne i strukturalne, ale każde jest produktem określonego genu (stąd specyficzne zaburzenia tkanki łącznej). Właściwością wszystkich cząsteczek kolagenu jest pojedyncza potrójna helisa, szczególna konformacja trójskładnikowych (alfa) łańcuchów polipeptydowych, z których każdy zawiera około 1000 aminokwasów. Konformacja łańcuchów jest określona przez zawartość aminokwasów, glicyna stanowi jedną trzecią całości i występuje w każdej trzeciej pozycji w sekwencji aminokwasowej. Istnieją dwie główne klasy kolagenu: śródmiąższowe i obwodowe. Kolageny śródmiąższowe są głównym kolagenem w skórze i zasadniczo wyłącznym rodzajem kości (typ I); chrząstka stawowa i jądro miąższowe (typ II); oraz kolagen obecny w skórze, ścianach naczyń krwionośnych i macierzy narządów miąższowych (typ III). Kolageny okołokomórkowe są typu IV i V i dominują w błonach podstawnych.

Biosynteza

Biosynteza łańcuchów kolagenu jest wieloetapowym procesem, w którym forma prekursorowa (prokolagen) jest najpierw syntetyzowana z przedłużeniami peptydów na każdym końcu. Podczas syntezy kilka aminokwasów jest unikalnie modyfikowanych po translacji (po włączeniu do łańcuchów polipeptydowych). Te modyfikacje potranslacyjne obejmują hydrozylację reszt praliny (hydroksyprolina) i reszt lizyny (hydroksylizyna) i dodanie cukrów (glukozy i galaktozy) do hydroksylizyny, a także tworzenie hydroksylizy i aldehydów lizyny. Konkretne proteazy działają na rozszczepienie przedłużeń prokolagenu w celu wytworzenia przetworzonych cząsteczek kolagenu, które mogą następnie polimeryzować z wytworzeniem włókien i włókien. Nasze lasery celują w mediatory komórkowe, które stymulują produkcję prokolagenu I i III.

starzenie się

Starzenie się skóry (skóra) jest złożonym zjawiskiem biologicznym. Starzenie się skóry jest bardziej wynikiem fotostarzenia (UVR) niż starzenia chronologicznego. Występuje postępująca atrofia skóry właściwej i naskórka oraz masywne nagromadzenie nienormalnej elastycznej tkanki wraz z towarzyszącymi jej mikrowłóknami i proteoglikanami. Elementy te zastępują podkład skórny bogaty w normalny kolagen, prowadząc do osłabienia i cieńszej warstwy skóry. Promienie UVR składają się z UVA (320–400 nm) + UVB (280–320 nm) i UVC, które obecnie nie wchodzą do naszej atmosfery. Światło UVA jest głównym czynnikiem powodującym utratę kolagenu i późniejsze zmarszczki. Krótsza długość fali UVB wpływa tylko na naskórek. Gdy warstwa skóry „zapada się”, naskórek podąża i pojawiają się zmarszczki. Ten spadek kolagenu wynika raczej ze zwiększonego pogorszenia (UVA) niż ze znacznego spadku produkcji (wieku). Termin elastoza słoneczna jest używany do opisania uszkodzonej przez skórę skóry.

Grubość skóry zmienia się z wiekiem: młoda skóra stopniowo pogrubia się do wieku około 20 lat, po którym następuje postępująca atrofia skóry właściwej. W skórze brodawkowatej pojawia się stosunkowo nie echogeniczny pas i rozwija się z wiekiem. Dokładne przyczyny pojawienia się tego cienia nie są znane, ale odpowiadają one homogenizacji skóry brodawkowej, miejscowemu zanikowi elastycznych włókien i kolagenu oraz ich zastąpieniu przez niezróżnicowaną matrycę uwodnionych glikozaminoglikanów (tkanka elastyczna). Zasięg tego odcienia zwiększa się regularnie z wiekiem i jest wiarygodnym wskaźnikiem starzenia się skóry (utrata gęstości kolagenu).

Ten odcień występuje w dwóch typach starzejącej się skóry: fotograficznej i chronologicznej. Wzrost grubości skóry w wyniku terapii laserowej znajduje się w górnej skórze właściwej i jest spowodowany wzrostem włókien kolagenowych, a nie innych składników matrycy.

Ciepło lasera powoduje częściową denaturację starszego kolagenu i przyspiesza nowy proces syntezy kolagenu przez fibroblasty oraz odkładanie się nowych glikozominoglikanów i prowadzi do reabsorpcji materiału elastycznego. Wzrost pasma echogenicznego w górnej skórze właściwej jest łatwo uwidoczniony za pomocą ultradźwięków i można go bezpośrednio przypisać wzrostowi kolagenu. Laserowa przebudowa kolagenu ma dwie możliwe korzyści. Grubość skóry właściwej wzrasta i / lub zwiększa się gęstość kolagenu.

Anti-aging

Metody przeciwstarzeniowe są klasyfikowane według typu:

Terapia typu I skierowana jest na naskórek (mikrodermabrazja / peelingi chemiczne / laser)

Terapia typu II jest skierowana na skórę właściwą (laser / peelingi chemiczne / ultradźwięki)

Terapia typu III jest chirurgiczna lub iniekcyjna (lifting twarzy, botox, wypełniacze).